Pierre Vreysen & Griet Hutsebauthealers

Wetenschappelijk bewijs: hersenbloedingen

Oproep aan de medische wereld

Contacteer ons

zieke aders

zieke aders : van een slechte bloedcirculatie tot een hersenbloeding

De meest voorkomende bloedsomloopproblemen waarmee men naar onze praktijk komt, zijn de volgende: chronisch lage of hoge bloeddruk ( ondanks inname van de door de dokter voorgeschreven medicijnen ), een slechte bloedcirculatie waardoor handen en/of voeten het hele jaar door koud of verhit, voos of pijnlijk aanvoelen, “etalagebenen”( veroorzaakt door te weinig bloedtoevoer naar de spieren door vaatvernauwing ) en typische aderaandoeningen zoals o.a. flebitis, aambeien, spataders met het bijhorende stekelige pijn- en/of zwaartegevoel of krampen in de benen.

 

Natuurlijk krijgen wij ook regelmatig mensen over de vloer bij wie de hersenfuncties door gebreken in de bloedtoevoer werden aangetast ( Cerebrovasculaire Aandoening of CVA: onderverdeeld in herseninfarcten en hersenbloedingen ). Na een TIA ( = voorbijgaande beroerte ), een beroerte, een embolie of een hersenbloeding komen mensen naar onze praktijk omdat ze op een bepaald moment klassiek-medisch onvoldoende verdere vooruitgang boeken voor wat het herstel betreft van aangetaste lichaamsfuncties ( spraakstoornissen, motorische stoornissen, geheugenstoornissen, verminderde mobiliteit of verlammingsverschijnselen,...).

Wanneer mensen reeds een herseninfarct of een hersenbloeding gehad hebben, kan onze energiebehandeling er voor zorgen dat het geen tweede keer voorkomt.Toch willen we er ook hier op wijzen dat chronische stress en/of chronisch piekergedrag zo veel mogelijk vermeden moeten worden want anders staat de energie die we geven vrij machteloos. Hoe komt dat? Negatieve energie ( de destructieve aard van spanningen ) wint het altijd van positieve ( opbouwende of het lichaam stimulerende ) energie. M.a.w. iets kapotmaken gaat altijd sneller dan iets opbouwen. Ook al is er natuurlijk meestal wel een of ander " technisch defect " dat aan de basis ligt van een beroerte of een hersenbloeding, toch komen mensen ons ook vaak vertellen dat ze altijd al geweten èn gevoeld hebben dat het nooit echt rust kennen in hun hoofd een extra belasting en risico inhoudt.

 

Praktijkvoorbeeld: We herinneren ons Albert, 52 jaar, die na twee hersenbloedingen - en ondanks een vrij gunstige klassieke revalidatie - nog meer ( algemene ) vooruitgang wilde boeken maar vooral ook verbetering op motorisch gebied. Bij het eerste bezoek aan onze praktijk doet hij de volgende straffe uitspraak: "Ik heb die twee hersenbloedingen zèlf veroorzaakt, ik kwam ( als zelfstandige ) 's nachts uit mijn bed om ideeën op papier te zetten en mijn lichaam heeft dikwijls signalen gegeven dat ik te ver ging." Na zijn eerste hersenbloeding maakte hij zich de naïeve bedenking ( zo vertelde hij ons ): "Ik ben er goed vanaf gekomen - zonder verlammingen - dus het leed is geschied, ik kan weer verder werken." De werkdruk stapelde zich al gauw even snel op als voorheen. Na de tweede hersenbloeding kon hij door de verlammingen aan de linkerkant van zijn lichaam zijn job niet meer doen maar de enorme stress ( door de recente financiële zorgen ) bleef. Zijn hoofd voelde altijd onnatuurlijk verhit aan en pas na een tiental minuten van onze behandeling zakte de temperatuur tot normale waarden. 

Naast onze wekelijkse inspanningen ( eerst uitvoerig spanningen uit de aura halen en vervolgens de energie doorheen zijn hoofd, rug, arm en been laten stromen ) en ondanks ons begrip voor zijn moeilijke situatie hebben we hem toch vaak gewaarschuwd voor de gevaren van zijn non-stop gepieker ( over zijn gezondheid, de toekomst van zijn gezin, de ziekte van zijn vrouw,... ). Wanneer het hoofd tot twee maal toe een hersenbloeding te verwerken krijgt, is het door de opgetreden hersenbeschadiging niet meer opgewassen tegen welke vorm van extra druk dan ook. Op een nacht kreeg hij een derde hersenbloeding en hij overleed in het ziekenhuis. Zijn vrouw vertelde ons later dat Albert een maand voor zijn dood nog gezegd had: " Bij Vreysen " zeuren " ze voortdurend over mijn spanningen maar eigenlijk hebben ze wel gelijk. " Het is het soort inzicht dat helaas altijd te laat komt.  

 

Het is onze ervaring dat de meeste mensen die met een beroerte en met de gevolgen van lichte of ernstige verlammingsverschijnselen geconfronteerd worden, onderhevig zijn aan ( en natuurlijk is dit begrijpelijk ) buien van moedeloosheid, misnoegdheid, frustratie. Het gaat er niet om dat WIJ niet begrijpen hoe moeilijk het voor hen is! Maar de energiewetten zijn bikkelhard: " gedachten zijn krachten ", wie dus ( delen van ) het lichaam ( zoals in Alberts geval : hij had het regelmatig over " dat stom been wil niet mee " ) verwenst, creërt onmiddellijk spanningen op die plaatsen in de aura ( cfr. het item " spanningen en blokkades " op onze site ). Hoe kan het lichaam er fysiek op vooruit gaan als deze spanningen de energiedoorstroming verhinderen en vanuit de aura hun weg banen ( soms zelfs kerven ) in het lichaam? Zonder deze spanningen kan de energie die wij geven heel wat meer doen voor de gezondheid van deze mensen.     

 

De energie die we doorgeven aan het beschadigde lichaam, kan een enorme bijdrage leveren aan het revalidatieproces na een hersenaandoening, maar zij is uiteindelijk niet opgewassen tegen de destructieve impact van chronische stress, chronische frustraties, chronische angst, chronisch verdriet, enzovoort. Wij zeggen vaak tegen mensen: wij begrijpen dat je zware problemen hebt maar begrijp ook dat je lichaam daar geen boodschap aan heeft en daar ook niet tegen bestand is. 

Het zieke of herstellende lichaam heeft het al zo moeilijk met het vervullen van alle lichaamsfuncties dat je het niet nog eens extra te lijf moet gaan met de uiterst gevaarlijke overbelasting die ontstaat door kopzorgen of hartzeer of door het gevoel "mijn lichaam is mijn vijand geworden" of: " mijn lichaam heeft me in de steek gelaten ".

TOP
Alle rechten voorbehouden Pierre Vreysen - Webontwikkeling en webdesign door Webdoos