Pierre Vreysen & Griet Hutsebauthealers

Wetenschappelijk bewijs: hersenbloedingen

Oproep aan de medische wereld

Contacteer ons

hartproblemen

is het hart een pomp?

Er zijn heel wat " technische " storingen die verantwoordelijk zijn voor hartziekten of problemen met het hart: hartinsufficiëntie of hartritmestoornissen ( wel of niet veroorzaakt door stress ), problemen met hartkleppen, verstopte ( krans ) slagaders of klachten die ontstaan zijn ten gevolge van een langdurig hoge bloeddruk of een vroeger hartinfarct, enzovoort. Onze behandelmethode kan hier - naast het werk van de cardioloog natuurlijk - een zeer grote bijdrage leveren en we kunnen zelfs zeggen dat we op dit domein meermaals zeer opmerkelijke tot ronduit uitstekende resultaten behalen. Het hart - als pomp - neemt meestal vrij snel de energie op die wij doorgeven waardoor mensen met hartkwalen zich heel wat beter en fitter èn op termijn jonger voelen en zij vervolgens ook heel wat actiever kunnen worden. Nee, we spreken hier zeker niet van genezing maar wèl van een meer dan aanzienlijke ( = MEETBARE ) verbetering van de hartfunctie, wat de levenskwaliteit van de hartpatiënt enorm verbetert. Toch vergeten mensen telkens opnieuw dat zij door onze helende energie - therapie geen nieuw hart krijgen ( ook al hebben sommigen het gevoel van wèl omdat het vaak jaren geleden is dat zij zich zo vitaal gevoeld hebben ). Wij blijven mensen met ernstige hartproblemen er ondanks de positieve vorderingen herhaaldelijk aan herinneren dat zij geen "domme" dingen mogen doen: na jarenlange opgelegde rust toch de tuin willen spitten ( bij 30 ° Celsius dan nog ) of zich op de eeuwig uitgestelde grote schoonmaak willen storten...

Wij maken vaak mee dat de cardioloog de door onze healing bereikte resultaten niet kan begrijpen of aanvaarden en deze positieve kentering daarom liever weg-rationaliseert, tot grote verbijstering van hun ( en onze ) hartpatiënt. De voor de meeste hartspecialisten meest aannemelijke visie wordt dan dat de oorspronkelijke diagnose onmiddellijk in twijfel getrokken wordt, ondanks een dik medisch dossier van hartklachten en klassiek-medische ingrepen. Er zijn ook cardiologen die wèl toegeven tegenover hun patiënten dat ons helend werk iets bijzonders gerealiseerd heeft ... maar blijkbaar niet bijzonder genoeg om er zich eens in te verdiepen.

Praktijkervaring: Hendrik, een vijftiger, komt bij Pierre in behandeling met het onrustwekkende probleem dat één van zijn hartkleppen blijft openstaan. In afwachting van een chirurgische ingreep in Leuven en na een bezoek aan nog twee andere universitaire klinieken ( met telkens hetzelfde verdict ), besluit hij alvast ons healingswerk een kans te geven. Na een half jaar van wekelijkse behandelingen in onze praktijk heeft Hendrik zo veel vooruitgang geboekt dat hij er van overtuigd is dat:
1. een operatie overbodig geworden is
en
2. hij het ultieme bewijs kan leveren van wat onze therapie voor zijn gezondheid gerealiseerd heeft.
Bij de daaropvolgende nieuwe reeks medische onderzoeken in Leuven krijgt Hendrik binnenpretjes bij het zien van die stoet van dokters en assistenten, die sterk onder de indruk zijn van de totaal onverklaarbare en dus ogenschijnlijk "onmogelijke" evolutie die is opgetreden: er is op Hendriks foto's helemaal niets meer te zien van problemen met de hartklep, deze werkt opnieuw volledig normaal. De verbijstering van de dokters moet echter snel wijken voor de enige voor hen aannemelijke verklaring: die beginfoto's met het bewijs van een falende hartklep kunnen onmogelijk Hendriks foto's zijn ( ook al zijn het zijn foto's ), er moet dus een verwisseling gebeurd zijn met de foto's van het hart van iemand anders. Het blijft voor ons onbegrijpelijk hoe intelligente medici telkens opnieuw een absurde verklaring verkiezen voor de schijnbaar "onmogelijke" gezondheidsverbetering van hun patiënten boven het zich openstellen voor de in ons land nog steeds onbekende, wetenschappelijk ononderzochte en dus "onbewezen" werking van een energetische behandelmethode. Is dit in het belang van de patiënten?

Of is het hart mèèr dan een pomp?

 

  " We kunnen wel degelijk doodgaan aan een gebroken hart " ( Antonio Damasio  " De vergissing van Descartes " - hoogleraar neurologie )

Niet alleen technische defecten liggen aan de basis van hartkwalen. In onze praktijk horen we ook vaak verhalen over jonge, gezonde mensen die plots doodvallen, ook al werd hun hart - omwille van vage hartklachten - vlak ervoor nog door de cardioloog onderzocht en gezond bevonden. Nee, de cardioloog heeft geen fouten gemaakt maar hij of zij heeft de overvolle verdrietemmer van iemands hart niet kunnen meten, laat staan leegmaken. Voortijdig en onverwerkt verlies van bijvoorbeeld een ouder slaat al heel vroeg een gat in de aura ( energieveld ) rond iemands hart. Het hartcentrum wordt dan van jongs af aan al belast en ondermijnd door verdriet. Uiteindelijk kopieert ook het fysieke hart na 10, 20 of 30 jaar de ziekmakende boodschap van ofwel een leegtegevoel in de aura ofwel een door verdriet overbelaste aura rond het hart.
Het is ook niet omdat, bijvoorbeeld, iemand al 20 jaar gelukkig getrouwd is dat alle jeugdtrauma’s volledig verwerkt zijn en deze geen onverwerkt afval hebben achtergelaten in het energieveld rond het hart. Het is zo belangrijk dat men anders leert omgaan met storende, pijnlijke, kwellende en zeker ook onderdrukte emoties omdat deze er anders in slagen om iemands goed gevoel langzaam maar zeker aan te tasten en deze iemands gezondheid ( niet alleen het hart ) geleidelijk volledig kunnen ondermijnen.

 

Praktijkervaring: Toch willen we hier zeker niet de indruk wekken dat àlle hartziekten te wijten zouden zijn aan chronisch verdriet ( verdriet kan zelfs voor een groot deel ook opgestapeld worden in de nieren vermits nieren de zetel van de emoties zijn, net zoals het hart de zetel is van het gevoel ). Maar wat we vanuit onze dagelijkse ervaring wèl met zekerheid kunnen zeggen, is dat er veel meer mensen sterven van verdriet dan men denkt. Verdriet dat men jarenlang opkropt, veroorzaakt uiteindelijk overal in het lichaam - en vaak ook in het hart - storingen of blokkades die de gezondheid aantasten. Wanneer het fysieke hart hier dan uiteindelijk tegen protesteert ( nadat men jarenlang alle signalen van het "gevoelshart" genegeerd heeft ), mag men het niet zien als de boosdoener die verantwoordelijk is voor de hartkwaal. Het is net het omgekeerde: het fysieke hart wordt uiteindelijk het slachtoffer van al dat chronisch hart-zeer.

" Het hart laat zich niet volledig kennen door de wetenschap... "

 

" Rudolf Steiner heeft voorspeld dat de grootste ontdekking van het eind van de 20e eeuw zou zijn dat het hart geen mechanische pomp zonder meer is, maar tevens een belangrijk intelligentiecentrum. Steiner wees erop dat het hart zowel de signalen uit ons lichaam als die uit onze omgeving opvangt én erop reageert."  ( J. C. Pearce in " Terug naar de intelligentie van het hart ")

 

De wetenschapper die het lichaam ziet als " een machine die wordt bediend door een biomechanische pomp" negeert een belangrijke realiteit, namelijk “ dat het hart het centrum is van energie, informatie en geheugen “ ( “ Het geheugen van het hart ” Paul Pearsall ). Hoewel hartchirurgie ( "technische" ingrepen aan het hart ) een zegen is voor de mensheid mag men het hart niet reduceren tot een pomp. Het hart is vèèl meer dan een pomp, het is een gevoelsorgaan dat gevoeld, " gehoord " en gekoesterd wil worden. We horen vaak mooie getuigenissen van hartpatiënten wiens cardioloog warm begrip toont voor het feit dat een groot verdriet hun hart van binnenuit aanvreet: het verlies van een kind bijvoorbeeld. We horen andere hartspecialisten helaas ook vaak visies verkondigen dat er geen enkel verband is tussen onverwerkte emoties en fysieke hartproblemen ( het hart als pomp met defecten ). De hartpatiënt krijgt dan het volgende advies van de cardioloog: " Voor gevoelskwesties moet u zich wenden tot de psycholoog of de psychiater ". Die hartpatiënten met hartzeer vragen niet van de cardioloog dat hij of zij luistert naar hun droevig levensverhaal maar zij hebben wel nood aan een specialist die het verband bevestigt tussen hun hartzeer en hun hartkwaal. Hoe weten mensen dat er een verband is? Omdat zij dit voelen, zij voelen hun verdriet soms letterlijk knagen in hun hart. Zij komen het ons - " en ook de vriendelijke hartspecialisten " - bijna dagelijks vertellen. De meeste artsen gaan er - vanuit de eng-materialistische invalshoek van hun medische opleiding - ten onrechte van uit dat enkel " meten weten is " maar hij of zij gaat dan voorbij aan het feit dat " het voelen van mensen ook vaak weten is ". Het zou goed zijn als èlke cardioloog zou inzien en bij zijn of haar patiënten ook zou leren ervaren en aanvaarden dat het hart veel mysterieuze diepten heeft waarvoor het technische begrip " pomp " een zeer kortzichtige en zelfs kwetsende aanduiding is. Wanneer de specialist daar geen inzicht in heeft of begrip voor toont, wordt dit verband tussen hart en gevoel vervolgens ook door de meeste " hart-lijders " genegeerd en volledig weggeduwd. Zo belanden heel wat onverwerkte emoties in een uithoek van het hart, van waaruit zij het fysieke hart blijven verzieken. Zoals het gevoelshart zich voelt ( stralend van geluk of ziek van verdriet ), zo gedraagt het fysieke hart zich vroeg of laat ook ... Iemands hart kan letterlijk overlopen van geluk ( en zet ons er toe aan om ons geluk te delen met anderen ) maar het kan ook letterlijk verteren of in elkaar krimpen van intens of oud en onverwerkt verdriet ( waardoor wij anderen bewust of onbewust van ons wegduwen, en ook dat veroorzaakt ... hartzeer ).
De maatschappij, het gezin, het onderwijs en de geneeskunde maken vaak een grote bocht rond het eeuwenoude en schijnbaar ondoorgrondelijke vraagstuk van zorgen, angsten, pijn en ... hartzeer, met alle gevolgen van dien voor de gezondheid en het goed gevoel van mensen. Bijgevolg vervreemdt de mens van zijn/haar gevoelens of wil hij/zij wanhopig elke storende emotie in rationele banen leiden. Het volgende citaat is van de hand van een geniale wiskundige geest en is in zijn tijdeloze wijsheid vereeuwigd. Toch dringt het nog steeds niet door tot ons dagelijks bewustzijn ( het is dus blijkbaar enkel goed voor romantische bespiegelingen ).

" Het hart heeft redenen die de rede niet kent. " ( B. Pascal ).

Door ongewenste gevoelens vanuit het verstand weg te duwen of te ontkennen, maken wij onszelf ongelukkig en ons hart ziek. Gevoel wil stromen en dat geldt ook voor negatieve gevoelens want anders gaan deze zich in een hoekje van het hart of ergens anders in het lichaam schuilhouden. Vanuit hun schuilkelder veroorzaken ze lichamelijke storingen en kwalen en het gebeurt wel vaker dat langdurig opgekropte emoties in een onbewaakt moment - en meestal op een chaotische manier - naar buiten gestroomd komen. " Zo hebben we onze opa nog nooit gezien ", getuigen mensen dan achteraf. Zoals elk vreugdegevoel wil stromen, moet ook verdriet dat doen. Het màg en moèt gevoeld, uitgeweend, gedeeld en soms zelfs uitgeschreeuwd worden. Wanneer men vervolgens - na een rouwproces dat soms of bij sommige mensen heel wat tijd vraagt - dat verdriet leert zien als een groeipoort waar men zich doorheen kan leren worstelen, gedraagt dit verdriet zich geleidelijk steeds minder als een donkere vlek die alles blijft overschaduwen. Verdriet kan men dan ook leren zien in zijn alchemische functie: het loutert en heelt de mens op voorwaarde dat men niet bang is om er zich eerst in onder te dompelen. De pijn en het lijden zullen misschien nooit volledig uit iemands leven verdwijnen maar men hoeft zich niet langer te laten verpletteren door de enorme zwaarte ervan. Na verloop van tijd durft men het opnieuw aan om vreugde en liefde toe te laten in zijn of haar leven. Het hart kan zich vullen met vernieuwde energie, met troost, vriendschap en liefde. Ook oprechte dienstbaarheid ( is dienstbaarheid die stroomt vanuit het hart en niet opgelegd wordt door regels ) naar bijvoorbeeld lotgenoten toe brengt enorm veel verzachting van de kwetsuren van het eigen hart.

TOP

" iemand heeft met zijn maat 45 op mijn hart getrapt "

Het hart is een gevoelsorgaan dat er sterk onder lijdt dat mensen emotionele pijn en chronisch verdriet niet kunnen loslaten. Een gevoelsgeladen uitspraak als " ze hebben op mijn hart getrapt " veroorzaakt in de aura rond het hart een druk, steken of een knijpend gevoel en sommige mensen dragen dergelijke kwetsuren vaak jaren met zich mee. Heel terecht wordt dat dan ook door de cardioloog " stress rond het hart " genoemd ( we hebben het hier echter niet over het soort chronische stress dat ontstaat door arbeidsdruk al kan deze natuurlijk ook erg belastend worden voor het hart ). 

Healers kunnen deze spanningen in de aura rond het hart wel wegnemen maar ze kunnen niet verhinderen dat deze er na een tijdje weer even snel terug zijn. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige mensen laten zich bijvoorbeeld telkens opnieuw kwetsen door een moeder met een versteend hart of door de neerbuigende houding van een “ harts ”vriendin. Wie toelaat dat zijn eigenheid ( vb. ook seksuele geaardheid ), zijn goed gevoel of zijn verlangens voortdurend ondermijnd of van tafel geveegd worden door " geliefden ", ondergraaft zo het noodzakelijke fundament van zijn innerlijke harmonie en kracht. Heel vaak gaan mensen gebukt onder de willekeur en de hoge eisen van hun partner of familie : " Ik zie je enkel graag wanneer het mij uitkomt en als jij beantwoordt aan MIJN ideaalbeeld. " 

Wie zeer ongelukkig is op relationeel vlak, tracht dat uit schaamte wel eens te verbergen voor de buitenwereld. Het verdriet en de eenzaamheid worden dan weggemoffeld achter een brede glimlach of een schijnbaar opgewekte natuur. Diep vanbinnen horen deze mensen wel voortdurend het zachte innerlijke knagende stemmetje ( Hoger Ik ) dat protesteert tegen al dat zelf-bedrog maar zij vinden niet de kracht in zichzelf om daaraan gehoor te geven. Ons diepste binnenste wèèt gewoon dat wanneer een partner, familie of " vrienden " jaloers of egoïstisch zijn of ons voortdurend op stekelige opmerkingen trakteren, ze ons niet echt liefdevol in hun hart dragen. Ons verstand weigert echter meestal en met allerlei " goede " redenen te aanvaarden wat ons gevoel ons onverbiddelijk doorseint: dat het om ondermijnende of ontwrichtende relaties gaat. Jezelf vervolgens en bij wijze van therapie voor de spiegel een beter gevoel of zelfliefde aanpraten, helpt niet. Het gevoel en de aura luisteren immers nooit naar kordate verstandsbeslissingen om in liefde op te komen voor onszelf. Opkomen voor onszelf moet spontaan en vanuit een authentiek gevoel ontstaan, niet vanuit een wilsovertuiging. De aura als gevoelslichaam aanvaardt immers alleen wat we vanuit ons hart ook ècht voelen en dus wèten. En wat weet en voelt ons hart? Dat haar deuren slechts gedeeltelijk of volledig opengaan voor diegenen die ons een oprecht warm hart toedragen.  

Natuurlijk houdt dit pleidooi voor meer zelfliefde bij mensen die onvoldoende voor zichzelf opkomen of die zichzelf voortdurend wegcijferen nooit een pleidooi in voor egoïsme of eigendunk, want dan wordt men ziek in hetzelfde bedje. Zelfliefde is totaal iets anders dan eigenliefde ( lees: een groot of opgeblazen ego ). Het eerste straalt innerlijke kracht, harmonie en warmte uit, terwijl het tweede een lege doos is. 

TOP

waarom luistert mijn gevoel niet naar mijn verstand?

We denken vaak dat we - in de meeste levenssituaties waarbij ons gevoel betrokken is - een duidelijke scheidingslijn kunnen trekken tussen wat ons gevoel en wat ons verstand ons ingeven om zo het pleit voor eens en voor altijd te beslechten. Zo werkt het niet. We ondervinden ook dagelijks dat - wanneer we een ongewenst ( liefdes‐ of verdrietig ) gevoel aan banden willen leggen - ons diepste binnenste toch niet luistert naar de argumenten van ons verstand. De meeste mensen zijn hun hele leven bewust of onbewust aan het proberen om in opstand te komen tegen elk sterk gevoel dat hen parten speelt. Waarom? ( En dit geldt zeker voor de oudere generaties: )  uit conditionering en uit angst. Emotionele spanningen in de aura ontstaan door de botsing tussen ons gevoel en ons verstand. Het lichaam en zeker ook het hart nemen de negatieve energie van deze spanningen over en zo wordt het pad geëffend voor allerlei psychosomatische klachten en ziekten.

Aan al onze gevoelens dan maar toegeven? Niet per definitie, bedenk dat we immers in veel situaties ook te maken krijgen met het (goed) gevoel van anderen, en het is niet altijd evident /de bedoeling om een grootste gemene deler te vinden. Het is vooral belangrijk dat we moeten stoppen met te proberen om consequent èlk " storend " gevoel vanuit onze ratio weg te analyseren. M.a.w. onze aura ( energieveld rond het fysieke lichaam en een geestelijke kopie ervan ) gelooft en registreert allèèn het oprechte gevoel dat achter onze woorden of beslissingen schuilgaat. De aura is immers een gevoelslichaam dat alleen maar naar onze oprechte ( al dan niet uitgesproken ) gevoelens luistert en de aura neemt bovendien geen orders aan van het verstand. 

Het gaat er evenmin om dat we moeten proberen om ons verstand uit te schakelen, alsof het niet deugt en het ons voortdurend wil tegenwerken. Natuurlijk niet.

De mens zou - individueel en collectief - zelfs veel meer zijn verstand moeten gebruiken, ook voor wat de " evolutie " van de mensheid betreft: werken we, met al onze techniek en technologie, aan de vooruitgang van de wereld of eerder aan de vernietiging van onze leefomgeving? Door ons verstand te gebruiken, komen we al een heel eind vooruit maar eigenlijk zou wijsheid verwerven nog belangrijker moeten zijn dan verstandelijke intelligentie ontwikkelen. Als de mensheid wat meer naar de wijsheid van de ziel dan naar de hier-en-nu mentaliteit en de kortzichtige berekening van het ego-denken zou luisteren, zouden er heel wat minder problemen op persoonlijk vlak zijn en zouden er heel wat minder armoede, misbruik, onderdrukking, onrechtvaardigheid en terreur op wereldvlak ontstaan.    

Hoe cruciaal de rol van ons verstand en van ( des te meer ) ons hoger denken - de ziel - ook is, toch zijn nog steeds te weinig mensen zich bewust van het feit dat de belangrijkste problemen in ons leven zich niet zozeer stellen doordat wij ons verstandelijk denken en/of onze intuïtie ( het instrument van de ziel ) lam-leggen maar veeleer doordat wij sterke of overrompelende gevoelens voortdurend trachten weg te duwen en weg te denken om er - zo dènken we dan - geen last meer van te hebben. Niets is minder waar. Zoals hier voortdurend herhaald wordt: gevoel wil stromen, e-moties zijn " energies in motion " ( energieën in beweging ). Wanneer een sterk gevoel of een emotie niet kan of mag " stromen ", veroorzaakt dit blokkades in de aura en het fysieke lichaam. Moet men dan te koop lopen met gevoelens? Nee, als ze maar geuit kunnen worden, op welke gezonde manier dan ook vooraleer ze een ongezonde uitlaapklep zoeken.

Hoe kunnen we nu weten wannèèr we naar ons verstand en wannèèr we naar ons hart moeten luisteren? Dat is een vraagstuk waarvoor het dagelijks leven aan de lopende band situaties bedenkt om ons te helpen om duidelijker het onderscheid te leren zien en in praktijk te brengen. Natuurlijk mag men in bepaalde gevoelskwesties kiezen voor de meer rationele benadering, men ondervindt zelf wel hoe ver men daarmee geraakt. Er bestaat ook geen enkel draaiboek dat voor elke mens op maat gesneden is en voorziet in àlle pasklare antwoorden, meerdere plan B's, mogelijkheid tot herexamens of ronduit toveroplossingen. De toekomst is immers open en wordt bepaald door al onze kleine en grote verstandelijke en/of gevoelsbeslissingen en of het de juiste beslissingen zijn, zullen we meestal moeten afwachten. Elk leven is uniek en moet gelèèfd worden, niemand kan het ons voordoen. Het doel van ons leven hier op aarde is trouwens niet zozeer de al dan niet succesvolle eindbestemming maar het leerproces op zich. Wie telkens op veilig speelt ( het verstand carte blanche geeft ), krijgt wel eens het gevoel niet echt geleefd te hebben. " Ik word geleefd " hoor je meestal uit de mond van diegenen die geleerd hebben hun verlangen naar vrije invulling en vervulling van hun leven, hun dromen en hun wensen opzij te schuiven omwille van hun omgeving ( hij/zij neemt dan vrede met de bijrol die anderen hem/haar opleggen in zijn/haar eigen leven ) of omwille van de echte of vermeende bemoeizucht van " de buitenwereld " ( " wat gaan de mensen zeggen " ).  

 

Praktijkervaring: “ Het is genoeg geweest, ze gaan me niet meer kunnen kwetsen, ” horen we mensen in onze praktijk met veel overtuiging uitschreeuwen maar tegelijkertijd lopen de tranen over hun gezicht. Zij zijn dan vaak verrast als je hen wijst op het feit dat hun tranen verraden dat het niet om een gevoelsbeslissing maar om een verstandelijke beslissing gaat en dat er dus wezenlijk niets zal veranderen. Hoezeer ze het ook echt WILLEN, week na week komen ze vertellen " ik heb me weeral laten doen of laten gebruiken, of als pispaal gediend ". Het gevoel heeft het niet nodig om het verstand te overschreeuwen of in een hoek te drummen, het is gewoon veel sterker en vanuit ons diepste binnenste ( ons eigenste ik IS onze aura ) deelt het de lakens uit. Het verstand speelt natuurlijk een cruciale rol in een groot aantal menselijke taken ( gelukkig maar, het is ons verstand dat de leefregels bedenkt ), maar het zwaait ook graag de plak in gevoelszaken, ... en ons gevoel aanvaardt dat niet.

Tot onze verwondering slagen sommige mensen er zowat hun hele leven in om consequent de kant van hun verstand te kiezen. De mens is vrij dus hij kàn en màg dat. Maar dat zijn dan vaak diegenen die bij de dokter, de psycholoog of in onze praktijk terechtkomen en totaal niet begrijpen waarom hun lichaam ziek geworden is of waarom ze depressief zijn. " Ik eet gezond, ik leef gezond, ik heb geen probleemrelatie en heb toffe vrienden en toch voel ik me niet goed in mijn vel of word ik ziek." Hoe kan dat nu? " Het belang van leren voelen kan niet met woorden uitgelegd worden: het unieke gevoelsleven van elke mens wil gevoeld en ervaren en beluisterd worden. Natuurlijk hoeft niet iedereen een gevoelsmens te worden maar het zou de emotionele, de psychische èn de fysieke gezondheid van heel wat mensen ( en volkeren ) ten goede gekomen zijn als " het voelen " doorheen de geschiedenis wat minder in de onderdrukking of in de taboesfeer was blijven hangen, met talloze frustraties en met onevenwicht als gevolg. 

TOP
Alle rechten voorbehouden Pierre Vreysen - Webontwikkeling en webdesign door Webdoos