Pierre Vreysenhealer

Wetenschappelijk bewijs: hersenbloedingen

Oproep aan de medische wereld

Contacteer mij

hartproblemen

is het hart een pomp?

Er zijn heel wat " technische " storingen die verantwoordelijk zijn voor hartziekten of problemen met het hart: hartinsufficiëntie of hartritmestoornissen, problemen met hartkleppen, verstopte (krans)slagaders of klachten die ontstaan zijn ten gevolge van een langdurig hoge bloeddruk of een vroeger hartinfarct, ... Naast het werk van de cardioloog kan mijn behandelmethode een zeer grote bijdrage leveren. Ik behaalde meermaals opmerkelijke tot ronduit uitstekende resultaten. Het hart -als pomp- neemt meestal vrij snel de energie op die ik doorgeef. Daardoor voelen mensen met hartkwalen zich heel wat fitter, zodat zij ook heel wat actiever kunnen worden. Nee, ik spreek hier zeker niet van genezing, maar wèl van een aanzienlijke (= MEETBARE) verbetering van de hartfunctie. Dit verbetert de levenskwaliteit van de hartpatiënt enorm. Toch vergeten mensen soms dat zij door mijn helende energie-therapie geen nieuw hart krijgen. Ondanks de positieve vorderingen herinner ik hen eraan dat zij geen "domme" dingen mogen doen. Na jarenlange opgelegde rust is het niet verstandig om toch de tuin te spitten of de eeuwig uitgestelde grote schoonmaak te doen...

Ik maak soms mee dat de cardioloog niet begrijpt hoe de hartpatiënt de resultaten bereikt die tot stand komen door mijn healing. De oorspronkelijke diagnose wordt dan in twijfel getrokken, ondanks een dik medisch dossier van hartklachten en klassiek-medische ingrepen. Toch zijn er ook cardiologen die wèl toegeven tegenover hun patiënten dat mijn helend werk iets bijzonders gerealiseerd heeft. Helaas is het niet bijzonder genoeg om er zich eens in te verdiepen.

Praktijkervaring: Hendrik, een vijftiger, komt bij mij in behandeling met het onrustwekkende probleem dat één van zijn hartkleppen blijft openstaan. Hij zou een chirurgische ingreep laten uitvoeren in Leuven, nadat hij in nog twee andere universitaire klinieken hetzelfde verdict  kreeg. Ondertussen besluit hij mijn healingswerk alvast een kans te geven. Na een half jaar van wekelijkse behandelingen in mijn praktijk heeft Hendrik zoveel vooruitgang geboekt dat hij er van overtuigd is dat:
1. een operatie overbodig geworden is
en
2. hij het ultieme bewijs kan leveren van wat mijn therapie voor zijn gezondheid gerealiseerd heeft.
Als hij weer een nieuwe reeks medische onderzoeken in Leuven krijgt, zijn dokters en assistenten sterk onder de indruk van de totaal onverklaarbare evolutie die is opgetreden. Op Hendriks foto's is helemaal niets meer te zien van problemen met de hartklep : deze werkt opnieuw volledig normaal. De verbijstering van de dokters moet echter snel wijken voor de enige voor hen aannemelijke verklaring: de foto's van de falende hartklep zijn verwisseld met de foto's van het hart van iemand anders. Waarom stellen intelligente medici zich niet open voor de 'onbewezen' werking van een energetische behandelmethode ? Het blijft voor mij onbegrijpelijk! Is dit in het belang van de patiënten?


Of is het hart mèèr dan een pomp?

 

  " We kunnen wel degelijk doodgaan aan een gebroken hart " ( Antonio Damasio  " De vergissing van Descartes " - hoogleraar neurologie )

Niet alleen technische defecten liggen aan de basis van hartkwalen. In mijn praktijk hoor ik ook vaak verhalen over jonge, gezonde mensen die plots doodvallen, ook al werd hun hart nog door de cardioloog onderzocht en gezond bevonden. Nee, de cardioloog heeft geen fouten gemaakt, maar hij heeft geen rekening gehouden met de overvolle verdrietemmer van iemands hart. Voortijdig en onverwerkt verlies van bijvoorbeeld een ouder slaat al heel vroeg een gat in de aura rond iemands hart. Het hartcentrum wordt dan van jongs af aan belast door verdriet. Uiteindelijk kopieert ook het fysieke hart na 10, 20 of 30 jaar de ziekmakende boodschap van ofwel een leegtegevoel in de aura ofwel een door verdriet overbelaste aura rond het hart.
Je kan 20 jaar gelukkig getrouwd zijn, maar jeugdtrauma’s die niet volledig verwerkt zijn, kunnen onverwerkt afval achterlaten in het energieveld rond het hart. Het is zo belangrijk dat men anders leert omgaan met pijnlijke, onderdrukte emoties. Anders slagen die erin om iemands goed gevoel langzaam maar zeker aan te tasten. Zo kan de hele gezondheid geleidelijk ondermijnd worden.

 

Praktijkervaring: Toch wil ik hier zeker niet de indruk wekken dat àlle hartziekten te wijten zouden zijn aan chronisch verdriet. Verdriet kan immers ook voor een groot deel opgestapeld worden in de nieren, vermits nieren de zetel van de emoties zijn. Vanuit mijn dagelijkse ervaring kan ik echter wèl met zekerheid zeggen, dat er veel meer mensen sterven van verdriet dan men denkt. Verdriet dat men jarenlang opkropt, veroorzaakt uiteindelijk overal in het lichaam blokkades die de gezondheid aantasten. Wanneer het fysieke hart hier dan uiteindelijk tegen protesteert, mag men het niet zien als de boosdoener die verantwoordelijk is voor de hartkwaal. Het is net het omgekeerde: het fysieke hart wordt uiteindelijk het slachtoffer van al dat chronisch hart-zeer.

" Het hart laat zich niet volledig kennen door de wetenschap... "

 

" Rudolf Steiner heeft voorspeld dat de grootste ontdekking van het eind van de 20e eeuw zou zijn dat het hart geen mechanische pomp zonder meer is, maar tevens een belangrijk intelligentiecentrum. Steiner wees erop dat het hart zowel de signalen uit ons lichaam als die uit onze omgeving opvangt én erop reageert."  ( J. C. Pearce in 'Terug naar de intelligentie van het hart')

 

De wetenschapper die het lichaam ziet als 'een machine die wordt bediend door een biomechanische pomp' negeert een belangrijke realiteit, namelijk 'dat het hart het centrum is van energie, informatie en geheugen' ( 'Het geheugen van het hart' Paul Pearsall ). Hoewel hartchirurgie een zegen is voor de mensheid mag men het hart niet reduceren tot een pomp. Het hart is vèèl meer dan een pomp, het is een gevoelsorgaan dat gevoeld, 'gehoord' en gekoesterd wil worden. Ik hoor vaak mooie getuigenissen van hartpatiënten wiens cardioloog warm begrip toont voor een groot verdriet dat hun hart van binnenuit aanvreet: het verlies van een kind bijvoorbeeld. Ik hoor andere hartspecialisten helaas ook vaak visies verkondigen dat er geen enkel verband is tussen onverwerkte emoties en fysieke hartproblemen. De hartpatiënt krijgt dan het volgende advies van de cardioloog: "Voor gevoelskwesties moet u zich wenden tot de psycholoog of de psychiater". Die patiënten met hartzeer vragen niet van de cardioloog dat hij of zij luistert naar hun droevig levensverhaal. Zij hebben echter wel nood aan een specialist die het verband bevestigt tussen hun hartzeer en hun hartkwaal. Hoe weten mensen dat er een verband is? Omdat zij hun verdriet soms letterlijk voelen knagen in hun hart. Zij komen het mij regelmatig vertellen. De meeste artsen gaan er ten onrechte van uit dat enkel 'meten weten is'. Men staat er niet bij stil dat wat mensen voelen, ook vaak 'weten' is ". Het zou goed zijn als èlke cardioloog zou inzien dat het hart veel mysterieuze diepten heeft waarvoor het technische begrip 'pomp' een zeer kortzichtige aanduiding is. Wanneer de specialist daar geen begrip voor toont, wordt het verband tussen hart en gevoel ook door veel 'hart-lijders' genegeerd. Zo belanden heel wat onverwerkte emoties in een uithoek van het hart en van daaruit gaan zij het fysieke hart verzieken. Zoals het gevoelshart zich voelt (stralend van geluk of ziek van verdriet), zo gedraagt het fysieke hart zich vroeg of laat ook ... 
De maatschappij, het gezin, het onderwijs en de geneeskunde maken vaak een grote bocht rond het eeuwenoude vraagstuk van zorgen, angsten, pijn en ... hartzeer. Dit heeft een weerslag op de gezondheid en het goed gevoel van de mens. Hij vervreemdt van zijn gevoelens en wil elke storende emotie in rationele banen leiden. Het volgende citaat is van de hand van een geniale wiskundige geest en is in zijn tijdloze wijsheid vereeuwigd. Toch dringt het nog steeds niet door tot ons dagelijks bewustzijn (het is dus blijkbaar enkel goed voor romantische bespiegelingen).

" Het hart heeft redenen die de rede niet kent. " ( B. Pascal ).

Door ongewenste gevoelens vanuit het verstand weg te duwen of te ontkennen, maken wij onszelf ongelukkig en ons hart ziek. Gevoel wil stromen en dat geldt ook voor negatieve gevoelens. Die gaan zich anders in een hoekje van het hart of ergens anders in het lichaam schuilhouden. Vanuit hun schuilkelder veroorzaken ze lichamelijke kwalen. Het gebeurt wel vaker dat langdurig opgekropte emoties in een onbewaakt moment naar buiten stromen. "Zo hebben we onze opa nog nooit gezien", getuigen mensen dan achteraf. Zoals elk vreugdegevoel wil stromen, moet ook verdriet dat doen. Het màg en moèt gevoeld en soms zelfs uitgeschreeuwd worden. Wanneer men dat verdriet leert zien als een groeipoort, gedraagt dit verdriet zich geleidelijk steeds minder als een donkere vlek die alles blijft overschaduwen. Verdriet kan men dan ook leren zien in zijn alchemische functie: het loutert en heelt de mens op voorwaarde dat men niet bang is om er zich eerst in onder te dompelen. De pijn en het lijden zullen misschien nooit volledig uit iemands leven verdwijnen, maar men hoeft zich niet langer te laten verpletteren door de enorme zwaarte ervan. Na verloop van tijd durft men het opnieuw aan om vreugde en liefde toe te laten in het leven. Het hart kan zich vullen met vernieuwde energie, met troost, vriendschap en liefde. Ook oprechte dienstbaarheid naar bijvoorbeeld lotgenoten toe, brengt enorm veel verzachting van de kwetsuren van het eigen hart.

TOP

" iemand heeft met zijn maat 45 op mijn hart getrapt "

Het hart is een gevoelsorgaan en het lijdt er sterk onder dat mensen emotionele pijn en chronisch verdriet niet kunnen loslaten. Een gevoelsgeladen uitspraak als "ze hebben op mijn hart getrapt" veroorzaakt in de aura rond het hart een druk. Sommige mensen dragen die spanningen vaak jaren met zich mee. Heel terecht wordt dat dan ook door de cardioloog 'stress rond het hart' genoemd. 

Healers kunnen deze spanningen in de aura rond het hart wel wegnemen, maar ze kunnen niet verhinderen dat die er na een tijdje weer terug zijn. Hoe komt dat eigenlijk? Sommige mensen laten zich bijvoorbeeld telkens opnieuw kwetsen door een moeder met een versteend hart of door de neerbuigende houding van een vriendin. Wie toelaat dat zijn eigenheid of zijn verlangens voortdurend ondermijnd worden door 'geliefden', ondergraaft zo het noodzakelijke fundament van zijn innerlijke harmonie en kracht. Heel vaak gaan mensen gebukt onder de hoge eisen van hun partner of familie : "Ik zie je enkel graag als jij beantwoordt aan MIJN ideaalbeeld." 

Wie zeer ongelukkig is op relationeel vlak, tracht dat uit schaamte wel eens te verbergen voor de buitenwereld. Het verdriet en de eenzaamheid worden dan weggemoffeld achter een brede glimlach of een schijnbaar opgewekte natuur. Diep vanbinnen horen deze mensen wel het innerlijke, knagende stemmetje dat protesteert tegen al dat zelf-bedrog. Helaas vinden zij niet de kracht in zichzelf om daaraan gehoor te geven. Als een partner ons voortdurend op stekelige opmerkingen trakteert, weet ons diepste binnenste dat we niet liefdevol gedragen worden. Ons verstand weigert echter te aanvaarden wat ons gevoel ons onverbiddelijk doorseint: dat het om een ontwrichtende relatie gaat. Jezelf vervolgens een beter gevoel aanpraten, helpt niet. Het gevoel en de aura luisteren immers nooit naar kordate verstandsbeslissingen om in liefde op te komen voor onszelf. Opkomen voor onszelf moet spontaan en vanuit een authentiek gevoel ontstaan, niet vanuit een wilsovertuiging. De aura als gevoelslichaam aanvaardt immers alleen wat we vanuit ons hart ook ècht voelen en dus wèten. En wat weet en voelt ons hart? Dat haar deuren slechts gedeeltelijk of volledig opengaan voor diegenen die ons een oprecht warm hart toedragen.  

Let op ! Zelfliefde moet meer ingang vinden bij mensen die onvoldoende voor zichzelf opkomen of die zichzelf voortdurend wegcijferen. Het is totaal iets anders dan egoïsme. Zelfliefde straalt innerlijke kracht, harmonie en warmte uit, terwijl egoïsme enkel op zichzelf gericht is.

TOP

waarom luistert mijn gevoel niet naar mijn verstand?

We denken vaak dat we een duidelijke scheidingslijn kunnen trekken tussen wat ons gevoel en wat ons verstand ons ingeven. Zo werkt het echter niet. We ondervinden ook dat ons diepste binnenste niet luistert naar de argumenten van ons verstand, wanneer we een ongewenst gevoel aan banden willen leggen. Veel mensen proberen bewust of onbewust om in opstand te komen tegen elk sterk gevoel dat hen parten speelt. Waarom?  Uit conditionering en uit angst. Emotionele spanningen in de aura ontstaan door de botsing tussen ons gevoel en ons verstand. Het lichaam -en zeker ook het hart- nemen de negatieve energie van deze spanningen over en zo wordt het pad geëffend voor allerlei psychosomatische klachten en ziekten.

Aan al onze gevoelens dan maar toegeven? Niet per definitie. Bedenk dat we in veel situaties ook te maken krijgen met het gevoel van anderen. Het is dan ook niet altijd evident om een grootste gemene deler te vinden. Het is vooral belangrijk dat we niet proberen om èlk 'storend' gevoel vanuit onze ratio weg te analyseren. M.a.w. onze aura registreert allèèn het oprechte gevoel dat achter onze woorden of beslissingen schuilgaat. De aura is immers een gevoelslichaam dat alleen maar naar onze echte gevoelens luistert. Ze neemt bovendien geen orders aan van het verstand. 

Het gaat er evenmin om dat we moeten proberen om ons verstand uit te schakelen, alsof het niet deugt en het ons voortdurend wil tegenwerken. Natuurlijk niet.

De mens zou zelfs veel meer zijn verstand moeten gebruiken, ook voor wat de 'evolutie' van de mensheid betreft. Werken we, met al onze techniek en technologie, aan de vooruitgang van de wereld of eerder aan de vernietiging van onze leefomgeving? Door ons verstand te gebruiken, komen we al een heel eind vooruit. Maar eigenlijk zou wijsheid verwerven nog belangrijker moeten zijn dan verstandelijke intelligentie ontwikkelen. De mensheid zou wat meer naar de wijsheid van de ziel moeten luisteren i.p.v. naar de hier-en-nu mentaliteit. Dan zouden er heel wat minder problemen op persoonlijk vlak zijn. Ook problemen van armoede, misbruik en onrechtvaardigheid zouden efficiënter kunnen aangepakt worden.    

Nog steeds zijn te weinig mensen zich bewust van het feit dat de belangrijkste problemen zich stellen doordat wij overrompelende gevoelens voortdurend trachten weg te duwen. We dènken dan dat we er dan geen last meer zullen van hebben. Niets is minder waar. Zoals hier voortdurend herhaald wordt: gevoel wil stromen, e-moties zijn 'energies in motion' (energieën in beweging). Wanneer een sterk gevoel niet mag 'stromen', veroorzaakt dit blokkades in de aura en het fysieke lichaam. Moet men dan te koop lopen met gevoelens? Nee, als ze maar geuit kunnen worden, op welke gezonde manier dan ook, vooraleer ze een ongezonde uitlaapklep zoeken.

Hoe kunnen we nu weten wannèèr we naar ons verstand en wannèèr we naar ons hart moeten luisteren? Het dagelijks leven bedenkt aan de lopende band situaties om ons te helpen het onderscheid te leren zien en in praktijk te brengen. Natuurlijk mag men in bepaalde gevoelskwesties kiezen voor de meer rationele benadering, men ondervindt zelf wel hoe ver men daarmee geraakt. Er bestaat ook geen enkel draaiboek dat voor elke mens voorziet in àlle pasklare antwoorden of meerdere plan B's. De toekomst is immers open. Ze wordt bepaald door al onze verstandelijke en gevoelsbeslissingen. Of het de juiste beslissingen zijn, zullen we meestal moeten afwachten. Elk leven is uniek en moet gelèèfd worden. Niemand kan het ons voordoen. Het doel van ons leven hier op aarde is trouwens het leerproces op zich. Wie telkens op veilig speelt, krijgt wel eens het gevoel niet echt geleefd te hebben. " Ik word geleefd " hoor je uit de mond van diegenen die hun dromen en hun wensen opzij schuiven omwille van hun omgeving.  

 

Praktijkervaring: “Het is genoeg geweest, ze gaan me niet meer kunnen kwetsen", hoor ik mensen in mijn praktijk soms uitschreeuwen, maar tegelijkertijd lopen de tranen over hun gezicht. Hun tranen verraden dat het niet om een gevoelsbeslissing, maar om een verstandelijke beslissing gaat. Er zal dus wezenlijk niets veranderen. Hoezeer ze het ook echt WILLEN, week na week vertellen ze : "ik heb me weeral laten doen of laten gebruiken". Het gevoel heeft het niet nodig om het verstand te overschreeuwen, het is gewoon veel sterker. Vanuit ons diepste binnenste deelt het de lakens uit. Het verstand speelt natuurlijk een cruciale rol in een groot aantal menselijke taken, maar het zwaait ook graag de plak in gevoelszaken, ... en ons gevoel aanvaardt dat niet.

Tot mijn verwondering slagen sommige mensen er zowat hun hele leven in om consequent de kant van hun verstand te kiezen. De mens is vrij dus hij kàn en màg dat. Maar dat zijn dan vaak diegenen die bij de dokter, de psycholoog of in mijn praktijk terechtkomen. Ze begrijpen totaal niet waarom hun lichaam ziek geworden is of waarom ze depressief zijn. "Ik eet gezond, ik leef gezond, ik heb geen probleemrelatie, ik heb toffe vrienden en toch voel ik me niet goed in mijn vel." Hoe kan dat nu? " Het belang van leren voelen kan niet met woorden uitgelegd worden: het unieke gevoelsleven van elke mens wil gevoeld en ervaren en beluisterd worden. Natuurlijk hoeft niet iedereen een gevoelsmens te worden. Toch zou het de emotionele, de psychische èn de fysieke gezondheid van heel wat mensen ten goede gekomen zijn als 'het voelen' doorheen de geschiedenis wat minder in de taboesfeer was blijven hangen. Het had talloze frustraties kunnen vermijden. 

TOP
Alle rechten voorbehouden Pierre Vreysen - Webontwikkeling en webdesign door Webdoos