Pierre Vreysen & Griet Hutsebauthealers

Wetenschappelijk bewijs: hersenbloedingen

Oproep aan de medische wereld

Contacteer ons

epilepsie

wie komt naar onze praktijk? een woordje uitleg

Eerst een woordje ( klassieke ) uitleg: "Er zijn veel vormen van epilepsie, elk met zijn eigen karakteristieke symptomen. Welke vorm van epilepsie ook, altijd is de ziekte een uitvloeisel van een functioneel probleem in het verbindingssysteem van de zenuwcellen van de hersenen. Normaliter communiceren die cellen door kleine electrische signalen heen en weer te zenden. Bij iemand met epilepsie worden de signalen van een groep zenuwcellen af en toe te sterk en wel dusdanig dat zij de aangrenzende delen van de hersenen gaan overheersen. Het is nu deze plotselinge en enorm krachtige electrische ontlading die de toestand teweegbrengt die wij kennen als een epileptische aanval." ( uit het " Medisch gezondheidsboek " van Dr.Tony Smith/Dr.G.T.Haneveld ( Zomer & Keuning - Ede/ Antwerpen )

Precies omwille van de hier vermelde overactiviteit in de hersenen zorgt de energie die wij tijdens de behandeling doorgeven er voor dat die electrische ontladingen afgeremd worden, waardoor de aanvallen minder hevig worden of minder frequent voorkomen of volledig wegblijven.

 

Bij de behandeling van epilepsie krijgen wij in onze praktijk zowel volwassenen als kinderen over de vloer. Zoals zo vaak vermeld op deze site bieden wij met onze behandelmethode geen enkele vorm van genezing aan. Epilepsie is niet te genezen. Wat hebben we dan wel te bieden? We kunnen ervoor zorgen dat iemand met epilepsie - in het gunstigste geval - gedeeltelijk of volledig aanvalsvrij wordt ... al blijken de meeste epileptici regelmatig een onderhoudsbehandeling nodig te hebben om ook aanvalsvrij te blijven.  

 

1. Epilepsie bij kinderen met een aangeboren aandoening Ondanks de jarenlange inname van de door de specialist voorgeschreven medicatie doen zich bij heel wat kinderen toch nog steeds epileptische aanvallen voor. De meeste van deze kinderen reageren gunstig op onze energiebehandeling, die de aanvallen geleidelijk in sterkte doet afnemen of gedeeltelijk of volledig doet uitblijven. Na verloop van tijd overleggen de ouders met de specialist om het medicijngebruik aan te passen. 

 

Praktijkvoorbeeld : Al sedert zijn kindertijd hebben we een jongen, Stef ( 18 jaar ), in behandeling voor een zeer ernstige vorm van het Syndroom van Bourneville-Pringle ( Tubereuze Sclerosis Complex ), een erfelijke ziekte. Tot zijn vierde levensjaar hebben specialisten tevergeefs geprobeerd om door zware medicatie vat te krijgen op o.a. zijn epileptische aanvallen, de pijn in zijn hoofd, zijn ( dag en nacht ) uiterst vermoeiend, zenuwslopend prikkelbaar gedrag. Ten einde raad hebben de ouders de stap gezet naar onze praktijk omdat zij van de specialist te horen kregen dat zij zich maar moesten neerleggen bij de "onbehandelbare" epileptische aanvallen ( de talloze anti-epileptica die men bij hem al uitgeprobeerd had, slaagden er niet in om de aanvallen te onderdrukken ). Stef is op dit moment nog steeds onder dokterstoezicht maar hij wordt al jaren niet meer klassiek behandeld. Door onze alternatieve behandelmethode is hij nu al jaren volledig aanvalsvrij. Tijdens de week verblijft hij in een instelling en gaat hij naar de nabijgelegen school en tijdens het weekend is hij thuis. Wat zijn ouders tijdens de eerste jaren van onze behandeling enorm opviel, was dat hij 's nachts doorsliep ( en zij na 4 uitputtende jaren dus eindelijk ook ), dat hij opgewekter was, geen ernstige hartkloppingen meer had, dat hij opvallend minder aan zelfverminking deed ( niet ontstaan vanuit een of andere karakterstoornis want blijkbaar viel het hen op dat hij uit pijn regelmatig op zijn hoofd sloeg, wat hij nu nauwelijks nog doet ) en dat hij langzamerhand een zeer sterke immuniteit ontwikkelde - in tegenstelling tot de meeste andere kinderen in de instelling die om de haverklap infecties oplopen - en dus nu nauwelijks nog ziek wordt. Wat zijn ouders in de beginjaren ook ongelooflijk blij maakte, was dat hij - als autist - geleidelijk steeds meer oogkontakt zocht met hen en met anderen en steeds beter " communiceerde " ( zij het nog steeds zonder woorden ). Wat ons dan weer opvalt tijdens de behandeling, is dat Stef zèlf bepaalt ( eigenlijk voèlt ) dat bepaalde lichaamsfuncties de energie op een bepaald moment harder nodig hebben ( en dat komt overeen met wat volwassenen dagelijks bij ons ondervinden en ook verwoorden ). Zo neemt hij regelmatig Griets hand en legt deze bijvoorbeeld ter hoogte van zijn maagstreek of zijn hart, waarbij dan ook voor haar tegelijkertijd voelbaar wordt dat zijn maag of hart de energie gretig opnemen.

Stef is nu een jongen die bijna alles gezegd krijgt zonder woorden, hij is zeer zintuiglijk, is overgevoelig voor iemands aangename of minder aangename uitstraling ( " vibes " ), hij heeft een ongelooflijk fijne motoriek ontwikkeld ( zijn grootste passie is het uitrafelen van alles wat draadjes bevat: met geduld en precisie pluist hij kleine en grote breiwerken uit elkaar om vervolgens met de piepkleine draadjes iets anders in elkaar te knutselen ). Ondanks zijn " mentale achterstand " verrast hij allen door een duidelijke scherpzinnigheid en alertheid ( heeft natuurlijk ook te maken met de intensieve behandelingen van zijn hoofd ). Zijn jaarlijkse schoolrapporten bevestigen trouwens dat - als Stef er zin in heeft - hij alle oefeningen en ( muziek ) spelletjes vlot en met het nodige ongeduld afwerkt. Medisch gezien beantwoordt hij al jaren niet meer aan het klassieke profiel van de ziekte en de negatieve vooruitzichten die de specialisten de ouders tijdens zijn kinderjaren op het hart gedrukt hebben. De meest recente verbetering speelde zich een tijd geleden af op taalniveau: hij begon steeds meer en beter klanken te vormen en dezelfde klanken kwamen in allerlei klankcombinaties terug. Toch lijkt dit proces zich voorlopig niet verder door te zetten. 

Minder positief is dat Stef - ook al is hij meestal een rustige en lieve jongen - sedert de puberteit regelmatig woedeaanvallen heeft om zijn zin door te drijven en destructief wordt om zijn frustratie kracht bij te zetten. Wij kunnen tijdens de behandeling wel spanningen wegnemen uit de aura maar ook jongeren zoals Stef moet in de opvoeding aangeleerd worden om de dagelijkse frustraties op een gezonde manier te kanaliseren. De ouders, de gezinsleden, de vele verzorgers van de instelling en de opvoedkundigen in de school hebben - indien nodig - de zware taak om paal en perk te stellen aan het grensoverschrijdend gedrag van een opgroeiend kind met een beperking ( en dus niet zoals heel wat ( groot ) ouders, broers en zussen - hoe begrijpelijk ook - de volgende aanpak verdedigen:  " laat hem/haar maar doen, hij/zij is al genoeg gestraft door het leven" ). Liefde is ook de moed hebben om het resp. onaangepaste gedrag of zelfs pestgedrag van een kind of volwassene met een beperking bij te schaven. Wanneer kinderen en jong-volwassenen als Stef doorheen de jaren fysiek alsmaar sterker worden, gaan sommigen van hen zich met de regelmaat van de klok tiranniek, agressief en destructief opstellen, waardoor definitieve plaatsing in een volwassen verzorgingsinstelling soms de enige overblijvende optie is. Vaak is dit helemaal niet waarvoor de ( groot ) ouders, broers en/of zussen gekozen hebben, die zich dan al jaren met veel liefde en toewijding ingezet hebben ... We hebben het in onze praktijk helaas al zo vaak zien gebeuren. Het gevoel van " mislukking " mag dan wel volledig onterecht zijn, toch bijt het zich soms definitief vast in het hoofd en het hart van de zorgzame ( groot ) ouders en de gezinsleden, nèt omdat ze hun ( klein ) kind, broer of zus niet meer naar huis kunnen laten komen.  

 

De energie die wij doorgeven, verandert helemaal niets aan het karakter of de persoonlijkheid van kinderen of volwassenen met beperkingen. Toch horen wij mensen uit hun omgeving vaak getuigen dat zij al de tijd dat ze bij ons in behandeling zijn opmerkelijk aangenamer of rustiger worden in de omgang.     

 

2. Epilepsie bij volwassenen Het duurt vaak een hele tijd vooraleer wij volwassenen gedeeltelijk of volledig aanvalvrij krijgen maar het proces verloopt natuurlijk in stappen.

 

Praktijkvoorbeeld: Norbert ( een vijftiger ) is twee jaar wekelijks bij Pierre in behandeling geweest vooraleer er een definitief einde kwam aan zijn zware epileptische aanvallen. De laatste aanval ( trouwens een zeer zware aanval ) dateert van ongeveer 20 jaar geleden. Een paar maanden na zijn laatste epileptische aanval mocht hij opnieuw met de auto rijden en kon hij opnieuw lesgeven. Nu komt hij nog één keer in de maand naar onze praktijk voor wat wij " een onderhoudsbehandeling " noemen. Waarom? Wij genezen mensen niet van epilepsie: door eerst de wekelijkse en vervolgens de maandelijkse behandeling blijven zij in het slechtste geval gedeeltelijk aanvalvrij en in het beste geval de rest van hun leven volledig aanvalvrij.

 

3. "Aanvallen" bij mensen met ( voortijdige ) ouderdomsverschijnselen

 

 

Bij deze mensen is een verminderde hersenactiviteit de boosdoener van de sporadische of frequente "aanvallen" ( zoals men in de volksmond zegt: " het hoofd laat steken vallen " ). Sommige oudere mensen hebben al geruime tijd last van wat men kan aanduiden als zeer ernstige geheugenstoornissen, concentratiestoornissen, "afwezigheid van geest", ...  De "aanvallen", "black-outs",... verminderen of blijven volledig weg door de stimulerende werking van de energie die wij geven. Het verouderingsproces ( en bij sommigen een duidelijk beginnend dementeringsproces ) wordt door de behandeling heel wat jaren afgeremd of uitgesteld. Het spreekt natuurlijk vanzelf dat wij geen wonderbehandeling kunnen aanbieden aan reeds ernstig dementerende bejaarden maar hoe vroeger in het aftakelingsproces ( om het met een minder fraai woord te noemen ) wij met de behandeling kunnen beginnen, hoe gemakkelijker het voor de energie wordt om de klok een stuk terug te draaien. Dus nee, zeker geen toveraanpak die mensen jonger maakt maar wèl een behandelmethode die mensen zo lang mogelijk vitaal houdt of hen een stukje vitaliteit teruggeeft. 

 

 

Praktijkvoorbeeld: We denken met warme gevoelens en met blijdschap terug aan Jeanneke ( 80 jaar en volledig dement ), die we ongeveer een jaar in behandeling gehad hebben. Het viel haar echtgenoot op ( hij zorgde dag en nacht voor haar ) dat ze door onze behandeling beter sliep, beter at en opgewekter was. Ook al sprak ze al jaren geen enkel woord meer, haar gezichtsuitdrukking sprak ( honderd ) boekdelen en vaak bracht ze hiermee zowel haar man als ons aan het lachen. Haar man merkte ook regelmatig op dat Jeanneke Griet graag had, en dat het niet is omdat iemand zijn of haar verstand verloren heeft dat deze mensen gevoelsmatig ook helemaal " afwezig " zijn. De energie die we geven, voelde goed aan voor haar en daarom bleef ze ook de hele tijd - tijdens de 45 minuten durende behandeling - opvallend rustig.

Het valt ons in ons werk telkens op dat dementerende bejaarden " denken vanuit hun gevoel ". Zij voelen ( èn weten dus ) of familie, kennissen, verzorgers, verplegers en therapeuten oprecht bekommerd en liefdevol zijn ( is niet hetzelfde als hen als een kind behandelen ) of hen integendeel als afwezig ( van geen tel ) beschouwen. Tijdens de energiebehandeling betrok Griet Jeanneke in de gesprekken in plaats van over haar hoofd heen enkel met haar echtgenoot te praten. Communicatie blijft communicatie, of het nu mèt of zonder verstaanbare inhoud is: iemands mimiek en lichaamstaal zijn zichtbaar voor dementerende bejaarden, onuitgesproken blijken ( en blikken ) van minachting of meewarigheid zijn voelbaar voor hen, iemands aanvaarding of afwijzing zijn zichtbaar en voelbaar voor hen, een pijnlijke stilte ( " wat valt er nog te zeggen tegen iemand die zijn/haar verstand kwijt is? " ) is hoorbaar en voelbaar voor hen .... 

Na al die jaren van volledige zwijgzaamheid, was Jeannekes echtgenoot op een middag ( toen hij haar een beetje onhandig in de auto probeerde te duwen ) volledig ondersteboven toen hij haar op een duidelijk verwijtende toon hoorde klagen: " Zèg, ik kan er ook allemaal niets aan doen. " Haar verwijtende woorden klonken als een symfonie in zijn oren, net omwille van het feit dat ze jaren geen enkel woord meer gezegd had. Een paar maanden later is ze op een nacht heel rustig gestorven in haar slaap. Door onze behandeling was het afgelopen jaar voor hen beiden - gezien de omstandigheden - heel wat prettiger en vlotter verlopen dan de voorafgaande jaren van haar ziekte. 

 

Graag willen we hier de soms bovenmenselijke inspanningen van al die onopvallende mannen en vrouwen èn ouders èn kinderen in de verf zetten, die jarenlang hun zieke partner of hun ziek ( ook volwassen ) kind of zieke ouder met veel zorgzaamheid en onvoorwaardelijke liefde verzorgen en ondersteunen. Mantelzorgers ... van wonderdoeners gesproken!

TOP
Alle rechten voorbehouden Pierre Vreysen - Webontwikkeling en webdesign door Webdoos