Pierre Vreysenhealer

Wetenschappelijk bewijs: hersenbloedingen

Oproep aan de medische wereld

Contacteer mij

epilepsie

wie komt naar mijn praktijk? een woordje uitleg

Eerst een woordje (klassieke) uitleg: "Er zijn veel vormen van epilepsie, elk met zijn eigen karakteristieke symptomen. Welke vorm van epilepsie ook, altijd is de ziekte een uitvloeisel van een functioneel probleem in het verbindingssysteem van de zenuwcellen van de hersenen. Normaliter communiceren die cellen door kleine elektrische signalen heen en weer te zenden. Bij iemand met epilepsie worden de signalen van een groep zenuwcellen af en toe te sterk, zodat zij de aangrenzende delen van de hersenen gaan overheersen. Deze plotse en enorm krachtige, elektrische ontlading brengt de toestand teweeg die wij kennen als een epileptische aanval."(uit het 'Medisch gezondheidsboek' van Dr.Tony Smith/Dr.G.T.Haneveld (Zomer & Keuning - Ede/ Antwerpen) 

De energie die ik tijdens de behandeling doorgeef, zorgt ervoor dat die elektrische ontladingen afgeremd worden, waardoor de aanvallen minder hevig worden, minder frequent voorkomen of volledig wegblijven.

 

Bij de behandeling van epilepsie krijg ik in mijn praktijk zowel volwassenen als kinderen over de vloer. Zoals vaak vermeld op deze site bied ik met mijn behandelmethode geen enkele vorm van genezing aan. Epilepsie is niet te genezen. Wat heb ik dan wel te bieden? Ik kan ervoor zorgen dat iemand met epilepsie -in het gunstigste geval- gedeeltelijk of volledig aanvalsvrij wordt ... al blijken de meeste epileptici regelmatig een onderhoudsbehandeling nodig te hebben om ook aanvalsvrij te blijven.  

 

1. Epilepsie bij kinderen met een aangeboren aandoening Ondanks de jarenlange inname van de door de specialist voorgeschreven medicatie krijgen heel wat kinderen toch nog epileptische aanvallen. De meeste kinderen reageren gunstig op mijn energiebehandeling. De aanvallen nemen geleidelijk in sterkte af of blijven soms volledig uit. Na verloop van tijd overleggen de ouders met de specialist om het medicijngebruik aan te passen. 

 

Praktijkervaring : Al sedert zijn kindertijd behandel ik Stef (18 jaar) voor een zeer ernstige vorm van het Syndroom van Bourneville-Pringle (Tubereuze Sclerosis Complex), een erfelijke ziekte. Tot zijn vierde levensjaar hebben specialisten tevergeefs geprobeerd om door zware medicatie vat te krijgen op o.a. zijn epileptische aanvallen, de pijn in zijn hoofd, zijn zenuwslopend prikkelbaar gedrag. Ten einde raad zijn de ouders naar mijn praktijk gekomen, omdat zij van de specialist te horen kregen dat zij zich maar moesten neerleggen bij de 'onbehandelbare' epileptische aanvallen. Stef is op dit moment nog steeds onder dokterstoezicht, maar hij wordt al jaren niet meer klassiek behandeld. Door mijn alternatieve behandelmethode is hij nu al jaren volledig aanvalsvrij. Tijdens de week verblijft hij in een instelling en gaat hij naar de nabijgelegen school. Tijdens het weekend is hij thuis. Tijdens de eerste jaren van mijn behandeling was het opvallend dat hij 's nachts doorsliep (na 4 uitputtende jaren). Hij was opgewekter,  hij had geen ernstige hartkloppingen meer,  hij deed opvallend minder aan zelfverminking en hij ontwikkelde langzamerhand een zeer sterke immuniteit, waardoor hij nu nauwelijks nog ziek wordt. Zijn ouders waren in de beginjaren ook ongelooflijk blij, dat hij -als autist- geleidelijk steeds meer oogcontact zocht met hen en met anderen. Hij 'communiceerde' steeds beter (zij het nog steeds zonder woorden). Tijdens de behandeling valt het mij op dat Stef zèlf bepaalt (eigenlijk voèlt) dat bepaalde lichaamsfuncties de energie op een bepaald moment harder nodig hebben. Zo neemt hij regelmatig mijn hand en legt deze bijvoorbeeld ter hoogte van zijn maagstreek of zijn hart. Ik voel dan dat zijn maag of hart de energie gretig opneemt.

Stef is nu een jongen die bijna alles gezegd krijgt zonder woorden. Hij is zeer zintuiglijk en overgevoelig voor iemands aangename of minder aangename uitstraling ('vibes'). Hij heeft zelfs een ongelooflijk fijne motoriek ontwikkeld (met geduld en precisie pluist hij breiwerken uit elkaar om vervolgens met de piepkleine draadjes iets anders in elkaar te knutselen). Ondanks zijn 'mentale achterstand' verrast hij iedereen door een duidelijke scherpzinnigheid en alertheid (dit heeft te maken met de intensieve behandelingen van zijn hoofd). Zijn jaarlijkse schoolrapporten bevestigen trouwens dat -als Stef er zin in heeft- hij alle oefeningen en (muziek)spelletjes vlot en met het nodige geduld afwerkt. Medisch gezien beantwoordt hij al jaren niet meer aan het klassieke profiel van de ziekte en de negatieve vooruitzichten van de specialisten. De meest recente verbetering speelde zich een tijd geleden af op taalniveau: Stef begon steeds meer en betere klanken te vormen. Toch lijkt dit proces zich voorlopig niet verder door te zetten. 

Minder positief is dat Stef -ook al is hij meestal een rustige en lieve jongen- sedert de puberteit regelmatig woedeaanvallen heeft om zijn zin door te drijven. Dan wordt hij destructief om zijn frustratie kracht bij te zetten. Ik kan tijdens de behandeling wel spanningen wegnemen uit de aura, maar Stef moet in de opvoeding ook leren om de dagelijkse frustraties op een gezonde manier te kanaliseren. De ouders, de gezinsleden, de vele verzorgers van de instelling en de opvoedkundigen in de school hebben de zware taak om paal en perk te stellen aan het grensoverschrijdend gedrag van een opgroeiend kind met een beperking. Liefde is ook de moed hebben om het onaangepaste gedrag van een kind of volwassene met een beperking bij te schaven. Kinderen en jongvolwassenen als Stef worden doorheen de jaren fysiek alsmaar sterker en kunnen zich  agressief en destructief opstellen. Daardoor is een definitieve plaatsing in een volwassen verzorgingsinstelling soms de enige overblijvende optie. En dit is helemaal niet wat de ouders voor ogen hadden. Ik heb het in mijn praktijk helaas al zien gebeuren.   

 

De energie die ik doorgeef, verandert helemaal niets aan het karakter of de persoonlijkheid van kinderen of volwassenen met beperkingen. Toch hoor ik mensen uit hun omgeving vaak getuigen dat zij al de tijd dat ze bij mij in behandeling zijn opmerkelijk aangenamer of rustiger worden in de omgang.     

 

2. Epilepsie bij volwassenen Het duurt vaak een hele tijd vooraleer ik volwassenen gedeeltelijk of volledig aanvalvrij krijgen, maar het proces verloopt natuurlijk in stappen.

 

Praktijkervaring: Norbert (een vijftiger) is twee jaar wekelijks bij mij in behandeling geweest vooraleer er een definitief einde kwam aan zijn zware epileptische aanvallen. De laatste aanval was zeer zwaar en dateert van ongeveer 20 jaar geleden. Een paar maanden na zijn laatste epileptische aanval mocht hij opnieuw met de auto rijden en kon hij opnieuw lesgeven. Nu komt hij nog één keer in de maand naar mijn praktijk voor wat ik 'een onderhoudsbehandeling' noem. Waarom? Ik genees mensen niet van epilepsie. Door eerst de wekelijkse en vervolgens de maandelijkse behandeling blijven zij in het slechtste geval gedeeltelijk aanvalvrij en in het beste geval de rest van hun leven volledig aanvalvrij.

 

3. 'Aanvallen' bij mensen met (voortijdige) ouderdomsverschijnselen

 

Bij deze mensen is een verminderde hersenactiviteit de boosdoener van de sporadische of frequente 'aanvallen'. Sommige oudere mensen hebben al geruime tijd last van ernstige geheugenstoornissen, concentratiestoornissen, 'afwezigheid van geest', ...  De aanvallen, 'black-outs',... verminderen of blijven volledig weg door de stimulerende werking van de energie die ik geef. Het verouderingsproces kan door de behandeling heel wat jaren afgeremd of uitgesteld worden. Ik kan echter geen wonderbehandeling aanbieden aan ernstig dementerende bejaarden. Ik kan hen door mijn behandeling wèl zo lang mogelijk vitaal houden of hen een stukje vitaliteit teruggeven. 

 

 

Praktijkervaring: Ik denk met warme gevoelens terug aan Jeanneke (80 jaar en volledig dement), die ik ongeveer een jaar in behandeling gehad heb. Haar echtgenoot vertelde dat ze door mijn behandeling beter sliep, beter at en opgewekter was. Ook al sprak ze al jaren geen enkel woord meer, haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen. Vaak bracht ze hiermee zowel haar man als mij aan het lachen. Haar man merkte ook op dat Jeanneke mij graag had. Het is niet omdat iemand zijn verstand verloren heeft dat hij gevoelsmatig ook helemaal 'afwezig' is. De energie die ik geef, voelde goed aan voor haar en daarom bleef ze ook de hele duur van de behandeling opvallend rustig.

Dementerende bejaarden 'denken vanuit hun gevoel'. Zij voelen of familie, kennissen, verzorgers en therapeuten oprecht bekommerd zijn.Tijdens de energiebehandeling betrok ik Jeanneke in de gesprekken in plaats van over haar hoofd heen enkel met haar echtgenoot te praten. Communicatie blijft communicatie, of het nu mèt of zonder verstaanbare inhoud is. Lichaamstaal is zichtbaar voor dementerende bejaarden : onuitgesproken blikken van meewarigheid zijn voelbaar voor hen, een pijnlijke stilte is hoorbaar en voelbaar voor hen .... 

Op een dag probeerde Jeannekes echtgenoot haar in de auto te duwen. Na al die jaren van volledige zwijgzaamheid stond hij perplex toen hij haar op een duidelijk verwijtende toon hoorde klagen: "Zèg, ik kan er ook allemaal niets aan doen." Haar verwijtende woorden klonken als een symfonie in zijn oren, net omwille van het feit dat ze jaren geen enkel woord meer gezegd had. Een paar maanden later is ze op een nacht heel rustig gestorven in haar slaap. Door mijn behandeling was het afgelopen jaar voor hen beiden -gezien de omstandigheden- heel wat prettiger en vlotter verlopen dan de vele jaren die aan haar ziekte vooraf gingen. 

TOP
Alle rechten voorbehouden Pierre Vreysen - Webontwikkeling en webdesign door Webdoos